محمد رجبی

فوق لیسانس مهندسی صنایع از دانشگاه تهران

ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺪرﯾﺲ رو دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ و از ﻫﻤﻮن ﺗﺮم اول ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ وﻗﺘﯽ ﯾﻪ ﻣﻄﻠﺒﯽ رو ﺑﻪ هم‌دانشگاهی‌های خودم ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدادم، ﺑﻬﻢ می‌ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ از اﺳﺘﺎد ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪی! و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﯿﺰه من ﺑﺮای ﺗﺪرﯾﺲ برای تدریس بیشتر بشه و از همون دوران کارشناسی تدریس ریاضی رو شروع کردم. وقتی در دانشگاه تهران، تدریس‌یار شدم؛ بچه‌ها از کلاس‌های من، خیلی‌خوب استقبال کردن. آموزش دانشکده علوم مهندسی کلاس 11 رو در اختیار من گذاشت که با ظرفیت 170نفر، بزرگ‌ترین کلاس دانشکده محسوب میشد. با این حال باز هم، این ظرفیت جوابگوی کلاس‌های من نبود و بعضی‌وقت‌ها برای اینکه جایی برای نشستن نبود، تعدادی از دانشجو‌ها، یا سرپا می‌ایستادن، یا لبه پنجره و یا کف زمین! همه این‌ها در حالی بود که کلاس من، بر خلاف بعضی از کلاس‌های حل تمرین دیگه، حتی نیم‌نمره هم نداشت و حضور غیابی هم انجام نمیشد. به نظر من تدریس یه هنر هست و شما حتی اگه جایزه نوبل رو هم برده‌باشی، لزوما به این معنی نیست که استاد خوبی هستی! با‌سواد بودن شرط مهمی برای تدریس هست ولی به نظر من، مهارت انتقال مطالب حتی از با‌سواد بودن هم مهم‌تر هست؛ چون شما هر چقدر هم که با‌سواد باشی، اگه نتونی مطالب رو درست به دانشجو‌ها منتقل کنی، هیچ فایده‌ای نداره!